«اخلاق و منطق در بنیادْ یک چیزند، و آن چیزی نیست جز وظیفهی انسان به خودش.»
اوتو واینینگر، جنسیت و شخصیت
به نقل از لودویگ ویتگنشتاین: وظیفهای به نام نبوغ
ری مانْک
این زیباترین و جامعترین تعریفی است که از هر دو مفهوم خرد و اخلاق شنیدهام، زیرا که اساسا تفاوتی میان این دو وجود ندارد. مگر میشود کسی خرد و عاقبتبینی داشته، و با بیاخلاقی و ستم تیشه به ریشهی خودش بزند؟ مگر میشود کسی بگوید من خویشتن و همهی انسانها را دوست دارم، ولی خودم را از عقل معاف کردهام؟ این که میشود دوستی خالهخرسه.
بنابراین، خرد و اخلاق دوشادوش یکدیگر حرکت میکنند و زمانی متجلی میشوند که انسان بهنیکی و صداقت هوای خودش و نوعِ بشر را داشته باشد و بهراستی بداند «دوست داشتن» یعنی اینکه ارزش زندگی و زیستن از هر چیزی بالاتر است.
