فرمول یک در نگاه اول کلیشهای مینماید. پروژه بزرگ و لوکسی است، با کلی ریختوپاش. البته فیلمی که درباره ورزش پولدارها است و هیجان درش حرف اول را میزند، خودش هم باید بتواند هیجانانگیز، پرطمطراق و چشمگیر باشد. پس میشود گفت دستکم کلیشه خوشساختی است.
اما فرمول یک به چیزی فراتر از کلیشه هم چنگ میاندازد. فیلمی که درباره سریع راندن است، درباره دیر رسیدن هم هست. ماشین روی پیست با سرعتی دیوانهوار میتازد، ولی رانندهاش سالها است که دیر کرده؛ کسی که میتواند ماشین را در جاده نگه دارد، ولی خودش را نه. همین بشر یک جمله بودیستی باحال هم میگوید: «آهسته، روان است، و روان، سریع.»
.Slow is smooth, smooth is fast
برد پیت هم در نقش مردی پابهسن گذاشته که سر پیری معرکه گرفته، خوب بازی میکند؛ بهویژه اینکه بفهمینفهمی حالوهوای شخصیت آلدو رِین در حرامزادههای لعنتی را به یاد میآورد.
