خندهای اجباری که در تبلیغات و جشنهای نمایشی طنین میاندازد، لبخند دیکتاتوری است روی بیلبورد. شادی از پیشنوشتهشدهی جشنوارهای مورد تایید، اصرار بر اینکه همهچیز خوب است وقتی هیچچیز خوب نیست. نوعی شادمانی جعلی برای متقاعد کردن مردم به اینکه رنجشان توهمی بیش نیست و چنگال رژیم آغوشی مهربان است. اما این نما شکننده است و کسانی که با آن زندگی میکنند، تشخیصش میدهند. طنز حاکمیت دروغی بیش نیست. ابزاری است برای کنترل. حاکم خودکامه گمان میکند به صرف تظاهر به نبود هر گونه مخالفتی، میتواند مخالفانش را خاموش نگه دارد.
هرتا مولر
فلاکت روزمره
نشر اطراف
